Mijmeringen

Horrorweekeinde

Geplaatst op Geupdate op

Het zou een drukke week worden, tenminste voor iemand met mijn energievoorraad, want we zouden Kees’ verjaardag vieren zondag. Beetje water bij de wijn en met manlief besloten om slechts twee taarten, soep en drie dips zelf te maken en de rest te kopen. Heel goed gepland om de verjaardag voor te bereiden, dus woensdag boodschappen, donderdag rust. Toen vrijdag zoonlief verzorgen nadat er twee kiezen waren getrokken, och arm. Kees bleek in de nacht toch wel erg veel last van zijn pink te hebben waar hij vrijdag een schroef doorheen had geboord, serieusšŸ˜©. Kees naar weekendarts midden in de nacht, verbonden en medicatie.

Lees de rest van dit artikel »
Advertentie

Afkeuring en hoop

Geplaatst op Geupdate op

Lieve familie en vrienden,

Voor jullie allen een heel mooi en gezond 2020 toegewenst. 2019 heeft ons erg veel moois gebracht, waar ik ontzettend dankbaar voor ben. En we hebben dit nieuwe jaar ook met vertrouwen en hoop ingeluid. In deze post een terugblik en vooruitblik met vleugje hoop!

Terugblik 2019

Het is een tijdje stil geweest wat betreft updates van mijn gezondheid. De redenen daarvoor zijn divers. Ons huwelijk en de organisatie ervan was het eerste half jaar wat mij in beslag nam. En al kostte het veel energie, ik heb er intens van genoten. 31mei was onze dag van de liefde en ik had me die dag niet mooier kunnen voorstellen.

In het tweede deel van 2019 was de herkeuring van het Uwv. Erg spannend en stressvol en daarmee niet bevorderlijk voor mijn gezondheid, want stress maakt mijn klachten duidelijk erger. Maar goed, sommige dingen moeten. En de uitkomst van die keuring is een duurzame afkeuring, dat wil zeggen definitief afgekeurd. Veel mensen feliciteren me daarmee, maar vinden dat tegelijkertijd erg dubbel. En dat is het ook. Toch ben ik er blij mee, omdat het rust geeft en als ik ooit op miraculeuse wijze toch beter word dan houdt niemand me tegen weer te gaan werken. Dus ja, het klinkt definitief, maar het is toch relatief uiteindelijk.

Hoe het nu gaat met mijn fysieke klachten?

De biological ENBREL (zie eerdere post) bepaalt het ritme van mijn weken. Elke donderdag prik ik Enbrel en daardoor zijn mijn beste dagen van de week vrijdag, zaterdag en zondag. Vanaf zondag werkt het medicijn steeds minder en worden de klachten meer en erger. Het meest last heb ik van de orthostatische intolerantie. Dat maakt dat ik niet lang in rechtoppositie kan blijven, omdat het bloed niet in mijn bovenkamer blijft. Gevolg is dat ik duizelig, misselijk, draaierig, kortademig en warrig word. Dit kan iets uitgesteld worden door noodmaatregelen zoals zoute snacks, veel waterinname, spieren aanspannen in benen en buitenlucht. Maar de enige manier om de klachten te verminderen is door te liggen met mijn benen omhoog en rust te nemen. Hoe eerder ik luister naar de signalen, hoe sneller ik weer bijtrek. Iedereen die me kent snapt dat dit nog al een uitdaging voor mij is…want nog even doorgaan ligt meer in mijn aard.

De ene dag lukt het beter dan de andere, maar over het algemeen ben ik wel beter geworden in het plannen van mijn energieverdeling. Helemaal in de hand heb ik het nooit, want terugslagen komen onverwachts toch nog en soms doe ik toch iets “spontaans” en dan betaal ik een prijs. Dat vind ik er erg lastig en saai aan, dat je bijna niets meer spontaan kunt ondernemen.

Naast de orthostatische intolerantie+ME zijn de reumapijnen vervelend. Vooral op mijn slechte dagen ben ik daardoor minder beweeglijk en erg moe. Rug, benen, nek en ribben kunnen erg pijnlijk worden.

Sociaal leven

Met mijn lieve man aan mijn zij kan ik sociaal meer aan. Hij neemt taken over als het niet gaat, ziet eerder dan ik het voel dat het bergafwaarts gaat en hij rijdt me overal heen zodat ik mijn energie kan sparen. Super dankbaar ben ik hiervoor en het maakt dat ik weer meer vrienden en familie kan zien en soms zelfs bezoeken. Op dat moment geef ik mezelf en wil ik niet aan ziekzijn denken en even het gevoel hebben ik gewoon ben, zoals voor 2015. Dat ik daarna op ben en soms de hele dag verder niets kan ondernemen heb ik daar voor over. Maar dat kan niet elke dag natuurlijk, want de wasjes moeten gedraaid, boodschappen gedaan, eten gekookt etc.

Vooruit met vleugje hoop

2020 wordt voor mij een jaar van nieuwe projecten. Want ook al kan ik op een dag niet veel doen, mijn hoofd is altijd bezig. Ik verveel me nooit, want als ik niet slaap kan ik zittend of zelfs liggend van alles doen. Recepten zoeken en kookvideos of programma’s kijken, verdiepen in geschiedenis, communiceren met (verre) vrienden, (werleld)nieuws en achtergronden lezen, verdiepen in tuinieren en kamerplanten…..pfff kan nog wel even door gaan.

Maar goed, dat is allemaal leuk, maar creƫert niets. Met het organiseren van de bruiloft kwam ik er weer achter hoe leuk ik het vind om een project te hebben dat me uitdaagt om te onderzoeken, uit te zoeken en te creƫren tot iets zichtbaars en deelbaars. In de zomer ontstond dan ook het idee om een nieuw project te beginnen en dat is het opzetten van een foodblog. Er komt heel wat bij kijken, dus het duurt nog even voor ik de site Smaken van Karmijn kan lanceren, maar dat komt dus in 2020!

Hoop op genezing

Zoals ik eerder aangaf, die orthostatische intolerantie is echt een klotebeperking. Vaak gepaard met ME is er helaas geen behandelplan dat resulteert in genezing. En toch heb ik een sprankje hoop. Want in de tijd dat ik definitief werd afgekeurd ben ik twee lotgenoten op het spoor gekomen die door een therapie in Australiƫ opmerkelijk zijn verbeterd. Ook al lijkt het onbereikbaar door afstand en de kosten, volg ik de ontwikkelingen zoveel ik kan. Ik hoop dat deze therapie dichterbij beschikbaar komt en dat ik een manier zal vinden de therapie te bekostigen. Duimen jullie mee?

Nou lieve allemaal, dat is het voor nu. Vragen en opmerkingen altijd welkom.

Veel liefs, Karmijn

Nieuw leven! Let it go

Geplaatst op Geupdate op

In de twee jaar van me ziek voelen, van onzekerheid en afkeuringsprocedures kon ik me niet voorstellen hoeveel er van mijn schouders zou glijden als dat over was. Na de afkeuring kwam er nog veel administratieve en financiĆ«le rompslomp en natuurlijk mijn afscheid op het werk. Ze hadden een prachtig feestje voor me georganiseerd in Spaanse stijl. Omringd door al mijn lieve collega’s en directe familie heb ik genoten van mooie toespraken en het lied van de afdeling “Laat het gaan”. Een traan, een lach, veel knuffels en prachtige bloemen en cadeaus, wouw! Super bedankt allemaal šŸ’™

Afscheid na 9 jaar gemeente Texel

Afscheidsborrel Gemeente Texel 04- 2017

 

Hoe toepasselijk “Laat het gaan”, want het viel me behoorlijk zwaar. Het accepteren dat ik niet meer kan wat ik altijd kon is echt niet van de een op de andere dag een feit. Ik hield van mijn werk en mijn collega’s.

Wat doe ik nu? Vijf maanden later. Ik probeer te leren met mijn beperkingen om te gaan. Dat lukt de ene dag beter dan de andere. Soms ben ik overmoedig en dan betaal ik de rekening en soms luister ik goed naar mijn lichaam en dan kan ik best veel doen. Als ik het maar niet vergelijk met het leven voor mijn ziekte, want tja, ik ben niet voor niets afgekeurd. En ik pak weer dingen op die lang op een laag pitje stonden, zoals met vrienden afspreken, zwemmen en weer eens een dansje wagen. Maar vooral ook de moeder en partner zijn die ik eigenlijk graag wil zijn en mijn huishouden doen zonder te steunen en te kreunen. Ik geniet van kleine dingen die belangrijk zijn en probeer een nieuwe balans te vinden.

“Laat het gaan” is een uitdaging, maar ik vind dat het eigenlijk wel goed gaat. En met de liefde en steun van familie en vrienden voel ik me een rijk mens.